علمی و پزشکی

ماه در خطر است – شیمیشی

هزاران سال است که ماه از دور به مردم الهام می‌دهد، اما این نور شب در آسمان شب که بیش از 321 هزار کیلومتر با ما فاصله دارد، دور از دسترس انسان بود.

این وضعیت در 13 سپتامبر 1959، زمانی که فضاپیمای بدون سرنشین شوروی لونا 2 بر سطح ماه فرود آمد، تغییر کرد. این رویداد سرآغاز تلاش های بشر برای اکتشاف ماه بود و اکنون برخی از دانشمندان می گویند که این رویداد آغاز یک دوره جدید زمین شناسی است که به آنتروپوسن قمری معروف است.

“جاستین هولکامب” محقق فوق دکتری از دانشگاه کانزاس و نویسنده مقاله در مجله “Nature Geoscience” می گوید: این ایده شباهت زیادی به بحث های مربوط به تسلط انسان بر کره زمین و بررسی اثرات آن دارد. . اعمال انسان روی زمین اتفاق نظر بر این است که آنتروپوسن مدت‌ها پیش، صد هزار سال پیش یا در دهه 1950 روی زمین آغاز شد. به طور مشابه، ما استدلال می کنیم که دوره آنتروپوسن ماه نیز در ماه آغاز شده است، اما ما می خواهیم قبل از اینکه خیلی دیر شود از آسیب های بزرگ جلوگیری کنیم.

بیشتر بخوانید:

ایده آنتروپوسین قمری در حالی مطرح می‌شود که آژانس‌های فضایی غیرنظامی و شرکت‌های تجاری علاقه‌ای دوباره به بازگشت به ماه نشان می‌دهند.

نویسندگان مقاله فوق خاطرنشان می کنند که محیط ماه که قبلاً توسط انسان در آغاز دوره آنتروپوسن قمری ایجاد شده است، با افزایش اکتشافات و ماموریت های فضایی در ماه تغییر بیشتری خواهد کرد.

در عین حال، آثاری از اکتشافات انسان در ماه وجود دارد. از زمان فرود لونا 2، بیش از صد فضاپیما بر سطح ماه فرود آمده است و انسان ها دست کم در 58 نقطه دیگر از سطح ماه اختلال ایجاد کرده اند. مسابقه فضایی دوران جنگ سرد مجموعه ای از ماموریت ها را به ماه آغاز کرد که از آن زمان تاکنون اکثر آنها بدون سرنشین بوده اند.

ماموریت های آپولو ناسا در دهه 1960 اولین ماموریت هایی بودند که انسان ها را به دور ماه بردند و در سال 1969، آپولو 11 برای اولین بار فضانوردان را روی ماه فرود آورد. در نهایت، 12 فضانورد ناسا بین سال های 1969 تا 1972 روی ماه قدم زدند.

یوجین ای کرنان فضانوردی در طول ماموریت آپولو 17 در سال 1972 یک فضاپیما را بر روی سطح ماه راند. این خودرو پس از بیش از 50 سال هنوز روی ماه است.

پس از بازگشت فضانوردان از ماه، آنها چیزهای زیادی از جمله ابزارهای علمی برای آزمایش، قطعات فضاپیما، پرچم ها، عکس ها و حتی توپ های گلف، وسایل شخصی و بقایای انسان را پشت سر گذاشتند.

اگر از زمین به آن نگاه کنید، ماه تفاوتی ندارد. با این حال، ماه اتمسفر یا مگنتوسفر محافظی مانند زمین ندارد. ریزشهاب‌سنگ‌های آسمانی مرتباً به سطح ماه برخورد می‌کنند، زیرا ماه راهی برای محافظت از خود در برابر سنگ‌های فضایی ندارد.

انسان ها به طرق مختلف رد پای خود را بر روی ماه بر جای گذاشته اند، از جمله مکان های فرود، مسیرهای فضانوردی، چاپ کفش فضانوردان، تجهیزات علمی و حتی عکس های خانوادگی فضانوردان.

محققان می گویند که اعلام آغاز دوره آنتروپوسن در ماه می تواند نشان دهد که ماه به گونه ای در حال تغییر است که به طور طبیعی در نتیجه اکتشاف انسان قابل تغییر نیست.

هالکامب خاطرنشان کرد که فرآیندهای کشاورزی از روند طبیعی فرآیندهای زمین شناسی در ماه فراتر رفته است. این فرآیندها شامل حرکت تابش در ماه است که به آن “رگولیت” می گویند.

این فرآیندها معمولاً شامل برخورد صخره های آسمانی و رویدادهای حرکتی در مقیاس بزرگ است، اما وقتی تأثیر ماه نوردها، فرودها و فعالیت های انسانی را در نظر بگیریم، این سنگ سنگی را بسیار ناپایدار می کند.

نویسندگان این مقاله خاطرنشان می کنند که ماه همچنین دارای ویژگی هایی مانند یک اگزوسفر نازک از گاز، غبار و یخ در منطقه است که به طور دائم در سایه ماه قرار دارد، که آسیب پذیر هستند و ممکن است با اکتشاف ادامه دار آسیب ببینند.

آنها تاکید می کنند که ماموریت های آینده بر روی ماه باید به حداقل رساندن اثرات مضر بر روی ماه را در نظر بگیرند.

با فرود آپولو 11 روی ماه، این اولین باری بود که انسان پا به دنیای دیگری گذاشت. ردپایی که فضانوردان روی سطح ماه به جا می گذارند شاید نمادین ترین تاثیر سفر کنونی بشر به فضا باشد که ممکن است در آینده سیاره هایی مانند مریخ را نیز در بر گیرد.

هولکامب خاطرنشان کرد: ما به عنوان باستان شناس، آثار به جا مانده در ماه را ادامه سفر انسان از آفریقا می دانیم که نقطه عطفی در تاریخ زندگی بشر است.

5858

تیم خبری مقالات علمی

به عنوان نویسنده علمی و پزشکی، با استفاده از الگوریتم BERT گوگل، هدفم این است که متونی را ارائه دهم که علاقه شما را به علم پزشکی تحریک کند و اطلاعات مفیدی را در اختیارتان قرار دهم.
دکمه بازگشت به بالا