علمی و پزشکی

دایناسورها چند سال عمر می‌کردند؟

خزال زیاری: در فسیل های دایناسورها می توان اطلاعات مختلفی را یافت. چگونه از خود محافظت کردند، چه خوردند و چگونه مردند؟ اما از آنجایی که دایناسورها می میرند و ناپدید می شوند، آیا نشانه هایی وجود دارد که نشان دهد چند ساله مرده اند و جوان، میانسال یا پیر بوده اند؟

پاسخ به این سوال مثبت است و بخش بزرگی از پاسخ به لطف “حلقه های رشد” یافت شده در استخوان های فسیل شده آنهاست. این حلقه ها که شباهت زیادی به حلقه های داخل تنه درخت دارند در ده سال اخیر کشف شده اند و تحقیقات نشان داده است که اکثر دایناسورهای غیر پرنده، اگرچه گاهی اوقات به اندازه های بسیار زیادی می رسند، عمر طولانی نداشتند.

به عنوان مثال، سو، یکی از کامل ترین نمونه های دایناسور تیرانوسوروس رکس که تا به حال کشف و در موزه فیلد شیکاگو نگهداری می شود، در سن 28 سالگی درگذشت. این عدد با مطالعه حلقه های رشد او مشخص شد. توماس هولتز، دیرینه شناس مهره داران در دانشگاه مریلند، خاطرنشان کرد که دایناسورهای گیاهخوار گوش اردک فقط یک یا دو دهه زندگی کردند. دیرینه شناسان از دانستن زندگی کوتاه دایناسورها شگفت زده شدند.

زندگی دایناسورها با دیگر حیوانات متفاوت است

استیو بروسات، دیرینه شناس مهره داران در دانشگاه ادینبورگ در اسکاتلند، می گوید: “من فکر می کنم بسیاری از مردم ممکن است فکر کنند که دلیل بزرگ بودن برخی دایناسورها به این دلیل است که آنها مدت زیادی زندگی کرده اند؛ مطمئناً دانشمندان قبلاً چنین فکر می کردند.”

حیوانات بزرگ مدرن معمولا عمر طولانی دارند. به عنوان مثال، فیل وحشی آفریقایی (لوکسودونتا آفریقابزرگترین جانور خشکی است که می تواند تا 70 سال عمر کند و خرس های قطبی تا 200 سال عمر می کنند.

Dinosaur.jpg

اما داستان زندگی دایناسورها متفاوت است. هولتز این را توضیح داد قسمت کوچکی از استخوان دایناسور دارای یک سری خطوط موازی است که از رشد بیرونی استخوان آن به وجود می‌آید و هر سال یک خط جدید تشکیل می‌شود و بنابراین شمارش این خطوط به دانشمندان پیش‌بینی دقیقی از سن حیوان می‌دهد..

این خطوط با تغییرات سالانه در نحوه رشد حیوانات ایجاد می شود و در فصول بهار و تابستان و در هوای گرم و مطبوع و در دسترس بودن غذای فراوان، حیوانات غذای کافی دارند و سریعتر رشد می کنند. اما با سرمای زمستان و کمبود غذا، رشد آنها کند شده و این کندی رشد به صورت خطوطی بین لایه های استخوانی ظاهر شده است.

مشکلات فعلی این روش

این در حالی است که در این روش اندازه گیری رشد مشکلاتی وجود دارد. یکی از آنها به دلیل شکاف مدولار است. محفظه ای در داخل استخوان که مغز استخوان را تولید می کند. همانطور که استخوان بالغ می شود، حفره مدولاری نیز بزرگ می شود و بنابراین برخی از حلقه های رشد اولیه از بین می روند. هولتز توضیح داد که برای غلبه بر این مشکل، محققان استخوان‌های کوچک‌تری از همان نوع را روی خطوط گمشده حیوانات بزرگ‌تر قرار می‌دهند تا بتوان سن حیوان را با دقت بیشتری تخمین زد.

مشکل دیگر نوع استخوان مورد مطالعه است. برخی از استخوان ها در نشان دادن حلقه های رشد بهتر از بقیه هستند. بروساته می‌گوید: «دنده‌ها یا استخوان‌هایی مانند فیبولا که فشار و وزن زیادی را تحمل نمی‌کنند، معمولاً تاریخچه رشد منظم‌تری را نشان می‌دهند.

اگرچه دایناسورها به اندازه حیوانات بزرگتر این دوره قدمت نداشتند، اما شباهت هایی وجود دارد. به عنوان مثال، حیوانات بزرگ به طور کلی بیشتر از حیوانات کوچک عمر می کنند و این در مورد دایناسورها نیز صادق است. خزندگان (گروهی از علفخواران گردن دراز که شامل بزرگترین دایناسورها می شوند) تقریباً از همه گونه های دایناسورها بیشتر عمر کردند و به گفته هولتز سن پیرترین دایناسور این گونه به شصت سال رسیده است.

از سوی دیگر، نابرابری 50 کیلوگرمی Stenonychosaurus در سه تا پنج سال به حداکثر اندازه خود رسید و پس از آن عمر زیادی نداشت.

در همین حال، ایده هایی در مورد اینکه چرا عمر دایناسورها کوتاه بوده است، مطرح می شود. بروساته در این زمینه خاطرنشان کرد که متابولیسم دایناسورها یا فرآیندهای شیمیایی بدن آنها مانند تبدیل کالری به انرژی ممکن است در این امر موثر باشد. او معتقد است که برخی از دایناسورها حداقل تا حدی خون گرم بودند و متابولیسم آنها مانند حشرات بسیار سریع بود که منجر به رشد سریع و مرگ زودهنگام آنها شد.

تولید مثل ممکن است یک عامل تأثیرگذار بوده باشد. به گفته هولتز، دایناسورهای زیادی تخم‌گذاری کردند و در نتیجه نوزادان زیادی در مدت زمان کوتاهی به دنیا آمدند. از طرفی پستاندارانی مانند فیل ها و زنبورها که عمر طولانی تری دارند سرعت تولیدمثل آنها را کاهش داده و در نتیجه انتخاب طبیعی می تواند طول عمر آنها را افزایش دهد. اگرچه این فرضیه خالی از اشکال نیست. به عنوان مثال، لاک پشت های گالاپاگوس تخم های زیادی می گذارند و در عین حال طول عمر بالایی دارند و معمولاً سه رقمی هستند. به دلیل تولید فرزندان زیاد، همیشه نشانه ای از طول عمر کوتاه تر آن گونه جانوری نیست.

با این حال، هنوز مشخص نیست که چرا دایناسورهای غیر هیولایی اینقدر کوتاه زندگی می کردند.

منبع: علم زندگی

227227

تیم خبری مقالات علمی

به عنوان نویسنده علمی و پزشکی، با استفاده از الگوریتم BERT گوگل، هدفم این است که متونی را ارائه دهم که علاقه شما را به علم پزشکی تحریک کند و اطلاعات مفیدی را در اختیارتان قرار دهم.
دکمه بازگشت به بالا